Funchal - miasto w Portugalii, na południowym wybrzeżu wyspy Madera, jest ośrodkiem administracyjnym Região Autónoma da Madeira (Regionu Autonomicznego Madery). W 2001 roku liczyło 103 962 mieszkańców. Ważny port handlowy i rybacki. Międzynarodowy port lotniczy. Słynne uzdrowisko klimatyczne i kąpielisko. Przemysł spożywczy, głównie winiarski.

Nazwa pochodzi od kopru (po portugalsku funcho) który w znaczniej ilości rośnie na wyspie.

Miasto zostało założone w 1421 roku przez odkrywcę Madery João Gonçalves Zarco, w 1508 roku król Manuel I Szczęśliwy nadał osadzie prawa miejskie. W miejscowym kościele Nossa Senhora do Monte został pochowany ostatni cesarz Austrii Karol I Habsburg, który ostatnie miesiące swego życia spędził na wygnaniu w Funchal.

Pochodzi stamtąd Cristiano Ronaldo, zawodnik Reprezentacji Portugalii w piłce nożnej i Manchesteru United.

Most Tolerancji to most na rzece Odrze w Głogowie (województwo dolnośląskie), łączący ulicę Brama Brzostowska przebiegającą między Starym Miastem a Zamkiem Książąt Głogowskich z ulicą Kamienna Droga na Ostrowie Tumskim. Jest to jedyny różowy most na świecie.

Do roku 1916 istniał w tym miejscu drewniany most zwodzony. W roku 1917 oddano do użytku stalowy Most Hindenburga, który zniszczony został podczas II wojny światowej w 1945 roku. Pod koniec lat 40. most wybudowano od nowa. Był zawsze stalowo-szary.

Pod koniec lat 90. Andrzej Leszek Szczypień wpadł na pomysł aby pomalować jego przęsła na inny kolor i zaproponował lokalnej TV Głogów przeprowadzenie plebiscytu.

Do głosowania wybrał 5 projektów kolorystycznych, każdy w trzech odcieniach - kolor wrzosowo-różowy (pomysł jego córki Nataszy) oraz żółty w trzech odcieniach, niebieski w trzech odcieniach, czerwony w trzech odcieniach i zielony w trzech odcieniach sporządzonych przez głogowskiego artystę Zygmunta Stachurę.

Miejscowość Łuck wzmiankowana była już w XI w. W XII w. stała się stolicą księstwa ruskiego, a od 1321 r. znalazła się w granicach Litwy. Po unii lubelskiej w 1569 r. Łuck, wraz z województwem wołyńskim, włączony zastał do Korony.

Pierwotna warownia, wzniesiona zapewne w XI w., była budowlą drewnianą, wzmocnioną wałami drewniano-ziemnymi i fosą. Na jej miejscu na przełomie XIII i XIV w. powstał zamek murowany. W połowie XIV w. był siedzibą wojewody wołyńskiego, księcia Lubarta Gedyminowicza.

Zamek, na nieregularnym planie, dostosowanym do konfiguracji wzgórza, otrzymał kształt zbliżony do trójkąta, z basztami na narożach i murem obronnym, którego obwód przebiegał wzdłuż krawędzi wzniesienia. Wjazd na zamek prowadził od zachodu przez most zwodzony i basztę bramną, której przejazd przekryty był sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Baszta, pierwotnie trzykondygnacyjna, w XVI w. została podwyższona o dwie kondygnacje, a na początku XVII w. zwieńczona attyką. Podobnym przeobrażeniom uległy dwie pozostałe baszty. Usytuowana w południowo-wschodnim narożniku zamku, nad rzeką Styr, od której wzięła nazwę baszta Styrowa, kwadratowa w planie, pierwotnie również miała trzy kondygnacje; w XVI w. nadbudowano jeszcze jedną, na początku XVII w. wieńcząc ją attyką. Zajmująca narożnik północny założenia baszta Władycza, podniesiona została o jedną kondygnację. Mury obronne zamku w XV w. zmodernizowano, dostosowując je do broni palnej. Na niektórych odcinkach podwyższono mur, zamurowano wręby krenelaża; zastępując je dwoma lub trzema rzędami strzelnic, dostępnych z drewnianego, krytego ganku. Cały zamek został wzniesiony z cegły. Nie zachował się dom książęcy, przylegający do południowego odcinka murów. Na jego miejscu w 1789 r., gdy zamek utracił obronne znaczenie, wzniesiono dwór (tzw. dom szlachecki), parterowy, nakryty łamanym dachem. Zniszczeniu uległ również, zajmujący centralną część dziedzińca, sobór św. Jana Teologa. Na początku XIX w. w północnym narożniku dziedzińca zbudowano klasycystyczny pałac biskupi.

Elektrownia Jądrowa Równe to elektrownia jądrowa która znajduje się w okolicach miasta Równe na Ukrainie. Ma obecnie trzy reaktory, czwarty jest w budowie.

PS. Do miasta Równe (ukr. Rivne) jest kawałek drogi.

[Źródło: Wikipedia]

Podesłał: Yenot

Ruiny gotyckiego, ceglanego zamku krzyżackiego, budowanego od końca XIII wieku do lat 30. XIV wieku. Od 1454 r. siedziba polskich starostów. W XVII wieku poważnie zniszczony. Opuszczony i częściowo rozebrany pod koniec XVIII i na początku XIX wieku. Konserwowany w XIX i XX w.. Zamek założony na planie kwadratu o boku 52 m, z dziedzińcem krużgankowym, wielką ośmioboczną wieżą w narożu północno-zachodnim oraz mniejszymi czworobocznymi wieżami we wszystkich narożach. Na południe od zamku znajdowało się przedzamcze. Częściowo zachowało się skrzydło południowe z kaplicą (bez sklepienia), przyległa do niego część skrzydła wschodniego i partie murów pozostałych skrzydeł. Ruiny zamku są udostępnione zwiedzającym. Warto wspiąć się na wieżę zamkową, z której roztacza się widok na całą okolicę.

Zamek krzyżacki w Toruniu, najwcześniejszy zamek krzyżacki na ziemi chełmińskiej, zbudowany na planie podkowy, prezentuje wcześniejszą formę rozwoju zamków krzyżackich, jeszcze przed ustaleniem się typowego zamku konwentualnego w postaci regularnego czworoboku.

Budowę zaczęto w latach 50. XIII wieku, ukończono w drugiej ćwierci XIV wieku. Prawdopodobnie od początku była to siedziba komtura. W roku 1454 zamek został wzięty szturmem przez mieszczan toruńskich, a następnie prawie całkowicie zburzony. Wydarzenia te zapoczątkowały wojnę trzynastoletnią.

W okresie nowożytnym teren zamkowy był wykorzystywany jako bastion oraz wysypisko śmieci. Dopiero w 1966 roku ruiny zamku uporządkowano, odsłaniając zachowane do wysokości ok. 1,5 m mury parteru. Odnalezione wtedy detale architektoniczne (maswerki, zworniki) znalazły się w podziemiach zamku oraz w zbiorach Muzuem Okręgowego w Toruniu.

Ruiny zamku królewskiego z przełomu XIII i XIV wieku (ruiny od XVIII wieku). Doskonale widoczne z trasy S7.

Zamek w Chęcinach - zamek królewski z przełomu XIII i XIV wieku, górujący nad miejscowością Chęciny, w województwie świętokrzyskim pod Kielcami.

Koło zamku przechodzi żółty żółty szlak turystyczny z Wiernej Rzeki do Chęcin.

Początki warowni

Nie ma wyraźnych danych źródłowych na temat powstania chęcińskiego zamku. Na bazie istniejących dokumentów można domniemywać, iż budowę warowni rozpoczęto pod koniec XIII wieku. Jest pewne, iż zamek istniał w 1306 r., kiedy to Władysław Łokietek nadał go biskupowi krakowskiemu, Janowi Muskacie. Rok później pod pretekstem wykrycia spisku przeciwko władzy królewskiej cofnął ów przywilej przejmując tym samym warownię. Łokietek uczynił ją terytorialnym ośrodkiem swej władzy w zakresie gospodarczym, politycznym i militarnym. Przeniósł tu z Małogoszcza administrację rozległych posiadłości książęcych. W Chęcinach w latach 1310, 1318, 1331 i 1333 odbywały się zjazdy możnowładców i rycerstwa małopolskiego oraz wielkopolskiego. Zamek odegrał ważną rolę jako miejsce koncentracji wojsk wyruszających na wojnę z Krzyżakami.