Stonehenge – budowla megalityczna, pochodząca z epoki neolitu oraz brązu najprawdopodobniej związana z kultem słonecznym. Znajdująca się w odległości 13 km od miasta Salisbury (Anglia) w hrabstwie Wiltshire w południowej Anglii, powstała między czwartym a drugim tysiącleciem p.n.e. Potężne głazy zostały ustawione około 1800 p.n.e. - 1400 p.n.e.. Stonehenge zbudowane jest z kręgów: zewnętrzny o średnicy 100 m, wewnętrzny o trzydziestometrowej średnicy i ustawionych wewnątrz, na planie podkowy pięciu tryglifów o wysokości 9 m. Przed tryglifami ustawionych jest 19 głazów o mniejszych wymiarach. Na krąg wewnętrzny składa się 30 bloków kamiennych o wysokości 4,2 m. Bloki połączone były na czopy i wręby z poziomo ułożonymi płytami tworząc zamknięty krąg. Krąg zewnętrzny to rów i wał ziemny.

[Brak zdjęć w najlepszej jakości, pozostaje czekać na pojawienie się nowych zdjęć]

Porcelanowa wieża w Nanjing uważana przez średniowiecznych myślicieli za jeden z siedmiu cudów świata.

Zniszczona w XIX wieku, obecnie poddawana jest rekonstrukcji.

(Źródło: Wikipedia (EN))

Krzywa wieża w Pizie - jedna z najbardziej znanych budowli świata, odwiedzana rocznie przez ok. 10 milionów turystów; symbol miasta Pizy. W istocie jest dzwonnicą (kampanilą) katedralną i należy do kompleksu zabudowań w stylu romańskim na Campo dei Miracoli. Wkrótce po rozpoczęciu budowy w 1174 wieża zaczęła odchylać się od pionu, co próbowano korygować w czasie budowy (np. wydłużając kolumny po jednej stronie wieży). Mimo niebezpieczeństwa jeszcze w 1350 dodano ostatnie piętro, w którym umieszczono dzwony. W XIX wieku zaczęto podejmować pierwsze próby powstrzymania przechylania się wieży, co przyniosło jednak przeciwny skutek.

W 1990 wieżę zamknięto dla zwiedzających i powołano specjalny komitet, który miał wybrać najlepszy sposób zabezpieczenia przed dalszym odchylaniem się wieży.

Od 2001 roku wieża jest ponownie otwarta dla turystów.

(Źródło: Wikipedia)

[Brak zdjęć w najlepszej jakości, pozostaje czekać na pojawienie się nowych zdjęć]

Katakumby Kom el Shoqafa były w ocenie średniowiecznych myślicieli i filozofów uznawane za jeden z siedmiu cudów świata.

Nekropolia składa się z wielu grobowców.

(Źródło: Wikipedia (EN))

[Zdjęcia w dobrej jakości dostępne w Google Earth]

Kościół w Stambule (Konstantynopolu) w Turcji, poświęcony Mądrości Bożej, monumentalna świątynia bizantyjska wzniesiona 532-536 na polecenie cesarza Justyniana I przez architektów Anthemiosa z Tralles i Isidorosa z Miletu. Pierwotnie wchodziła w skład zespołu budowli pałacu cesarskiego, była kościołem ces. bizantyjskich, a zarazem gł. świątynią w państwie. Budowla stanowi połączenie bazyliki podłużnej i świątyni centralnej, przykryta jest potężną kopułą o średnicy 32,5 m opartą na pendentywach (było to nowatorskie rozwiązanie inżynierskie); jej wnętrze ozdobione jest z niezwykłym przepychem barwnymi marmurami, mozaikami, kością słoniową, drewnem, freskami, także kamieniami szlachetnymi. 1453, po zdobyciu Konstantynopola przez Turków, H.S. została zamieniona na meczet, w jej narożnikach wzniesiono 4 minarety. Od 1934 na mocy zarządzenia prezydenta Turcji Kemala Atatürka pełni funkcję muzeum.

(Więcej: patriarchate.org)

Podesłał: rossonero

Na zdjęciu satelitarnym widać fragment muru.

Wielki Mur Chiński to mur obronny, zaopatrzony w bramy i wieże, od Szanghajkuan (nad zatoką Liaotung) do Ciajükuan w górach Nan-szan o długości ok. 4200 km, chroniący Chiny przed najazdami ludów z Wielkiego Stepu.

Pierwsze odcinki muru zaczęły już powstawać około VI wieku p.n.e.. Były to jednak początkowo tylko oddolne inicjatywy nadgranicznej ludności nie połączone w żadną całość. Akcję budowania muru jako jednolitej struktury rozpoczął dopiero pierwszy cesarz Chin Qin Shi Huang Di w III wieku p.n.e.. Początkowo kierujący budową muru mieli do dyspozycji ok. 300 tys. ludzi. Wkrótce okazało się to niewystarczające. Przydzielano następne szerokie rzesze robotników. Przestępców i ludzi uznanych za przestępców oczywiście kierowano do katorżniczej pracy przy budowie Wielkiego Muru Chińskiego. Mur wznosili także rekruci, a w razie potrzeby wydłużano im lata służby. Oblicza się, że w budowę muru zaangażowanych było aż 3,5 mln osób, czyli 70 % ludności ówczesnych Chin. Praca ponad siły zbierała straszliwe żniwo, przy pracach zmarło ponad 1 mln ludzi. Ucisk spowodowany tą pracą przy tej gigantycznej budowli spowodował, że rok po śmierci cesarza, w 209 roku p.n.e. chłopi wzniecili powstanie i dynastia Qin upadła. Mur dynastii Qin nie został jednak nigdy do końca ukończony, a później jego budowę na zmianę porzucano na całe stulecia, a następnie niezbyt konsekwentnie próbowano ponownie podejmować.

Koloseum, Rzym

Koloseum, Amfiteatr Flawiuszów, łac. Amphitheatrum Flavium, Colosseum wł. Colosseo, amfiteatr w Rzymie, wzniesiony w latach 70 – 82 przez cesarzy z dynastii Flawiuszów.

Jest to ogromna budowla eliptyczna (dł. osi 188 i 156 m, obwód 524 m, wys. 48,5 m), z pojemną widownią (około 50 tysięcy miejsc) z 4 galeriami komunikacyjnymi oraz areną z systemem podziemnych korytarzy. W czterokondygnacyjnym podziale zewnętrznym zastosowano spiętrzenie porządków (najniższa kondygnacja w porządku toskańskim, druga w jońskim, trzecia w korynckim). Trzy niższe kondygnacje związane są z konstrukcyjnym układem arkad, czwarta, najwyższa został zaopatrzona tylko w małe okna. Od strony wewnętrznej budowla jest pięciokondygnacyjna. Cztery kondygnacje zbudowano jako układ pomieszczeń wydzielonych pomiędzy filarami, ścianami, ze sklepieniami kolebkowymi i krzyżowymi. Umieszczono tam bufety, szatnie, natryski, pomieszczenia dla gladiatorów, klatki dla zwierząt, korytarze. Wokół areny wzniesione było podium. Do koloseum prowadziło 80 ponumerowanych wejść (zachowały się oznaczenia wejść od nr XXIII do LIV), które zapewniały szybkie (przez ok. 60 minut) opuszczenie widowni przez widzów. Była też możliwość przykrycia całej widowni specjalną osłoną (velarium) w deszczowe lub bardzo słoneczne dni.