[Brak zdjęć w najlepszej jakości, pozostaje czekać na pojawienie się nowych zdjęć]

Chichén Itzá - starożytne miasto założone przez Majów na półwyspie Jukatan (Meksyk) około 450 r. Największy rozwój datowany jest na X – XI wiek. W wieku XIII miasto straciło na znaczeniu a w XV zostało opuszczone. Od roku 1924 prowadzone wykopaliska pozwoliły odkryć pozostałości wielu zabytków. Nazwa miasta pochodzi od dwóch świętych zbiorników, przy których zostało ono założone (nazwa Chichén Itzá znaczy Źródła Ludu Itzá).

[Brak zdjęć w najlepszej jakości, pozostaje czekać na pojawienie się nowych zdjęć]

Odwiedzając Lhasę, można zobaczyć zarówno to, co najlepsze, najciekawsze, jak i to, co najgorsze i przerażające we współczesnym Tybecie. Mimo niezaprzeczalnych związków z Krajem na Dachu Świata i kolorowej tybetańskiej ludnoci to włanie w Lhasie daje się najwyraźniej zauważyć, że znaczna częć dawnego uroku tego państwa padła ofiarą chińskiej "modernizacji". Ogromny plac przed Pałacem Potala został przekształcony w plac bliźniaczo podobny do placu Tienanmen w Pekinie

(Źródło: globtroter.pl)

[Brak zdjęć w najlepszej jakości, pozostaje czekać na pojawienie się nowych zdjęć]

Miejsce to znane jest przede wszystkim z ponad 600 kamiennych posągów, zwanych moai stawianych na kamiennych platformach ahu. Większość z nich została wykuta w czarnym bazalcie Rano Rakaku kamiennymi narzędziami. Kamieniołom gdzie obrabiano materiał porzucono nagle. Świadczą o tym porzucone niedokończone posągi. Przeznaczenie tych obiektów nie jest dotychczas znane.

Krzywa wieża w Pizie - jedna z najbardziej znanych budowli świata, odwiedzana rocznie przez ok. 10 milionów turystów; symbol miasta Pizy. W istocie jest dzwonnicą (kampanilą) katedralną i należy do kompleksu zabudowań w stylu romańskim na Campo dei Miracoli. Wkrótce po rozpoczęciu budowy w 1174 wieża zaczęła odchylać się od pionu, co próbowano korygować w czasie budowy (np. wydłużając kolumny po jednej stronie wieży). Mimo niebezpieczeństwa jeszcze w 1350 dodano ostatnie piętro, w którym umieszczono dzwony. W XIX wieku zaczęto podejmować pierwsze próby powstrzymania przechylania się wieży, co przyniosło jednak przeciwny skutek.

W 1990 wieżę zamknięto dla zwiedzających i powołano specjalny komitet, który miał wybrać najlepszy sposób zabezpieczenia przed dalszym odchylaniem się wieży.

Od 2001 roku wieża jest ponownie otwarta dla turystów.

(Źródło: Wikipedia)

Na zdjęciu satelitarnym widać fragment muru.

Wielki Mur Chiński to mur obronny, zaopatrzony w bramy i wieże, od Szanghajkuan (nad zatoką Liaotung) do Ciajükuan w górach Nan-szan o długości ok. 4200 km, chroniący Chiny przed najazdami ludów z Wielkiego Stepu.

Pierwsze odcinki muru zaczęły już powstawać około VI wieku p.n.e.. Były to jednak początkowo tylko oddolne inicjatywy nadgranicznej ludności nie połączone w żadną całość. Akcję budowania muru jako jednolitej struktury rozpoczął dopiero pierwszy cesarz Chin Qin Shi Huang Di w III wieku p.n.e.. Początkowo kierujący budową muru mieli do dyspozycji ok. 300 tys. ludzi. Wkrótce okazało się to niewystarczające. Przydzielano następne szerokie rzesze robotników. Przestępców i ludzi uznanych za przestępców oczywiście kierowano do katorżniczej pracy przy budowie Wielkiego Muru Chińskiego. Mur wznosili także rekruci, a w razie potrzeby wydłużano im lata służby. Oblicza się, że w budowę muru zaangażowanych było aż 3,5 mln osób, czyli 70 % ludności ówczesnych Chin. Praca ponad siły zbierała straszliwe żniwo, przy pracach zmarło ponad 1 mln ludzi. Ucisk spowodowany tą pracą przy tej gigantycznej budowli spowodował, że rok po śmierci cesarza, w 209 roku p.n.e. chłopi wzniecili powstanie i dynastia Qin upadła. Mur dynastii Qin nie został jednak nigdy do końca ukończony, a później jego budowę na zmianę porzucano na całe stulecia, a następnie niezbyt konsekwentnie próbowano ponownie podejmować.

Taj Mahal, Agra, Indie

Taj Mahal (Tadż Mahal) - indyjskie mauzoleum wzniesione przez szacha Jahana z dynastii Mogołów, na pamiątkę przedwcześnie zmarłej, ukochanej żony Mumtaz Mahal. Obiekt do dziś nie mający sobie równych, nazywany bywa przez niektórych świątynią miłości.

Koloseum, Rzym

Koloseum, Amfiteatr Flawiuszów, łac. Amphitheatrum Flavium, Colosseum wł. Colosseo, amfiteatr w Rzymie, wzniesiony w latach 70 – 82 przez cesarzy z dynastii Flawiuszów.

Jest to ogromna budowla eliptyczna (dł. osi 188 i 156 m, obwód 524 m, wys. 48,5 m), z pojemną widownią (około 50 tysięcy miejsc) z 4 galeriami komunikacyjnymi oraz areną z systemem podziemnych korytarzy. W czterokondygnacyjnym podziale zewnętrznym zastosowano spiętrzenie porządków (najniższa kondygnacja w porządku toskańskim, druga w jońskim, trzecia w korynckim). Trzy niższe kondygnacje związane są z konstrukcyjnym układem arkad, czwarta, najwyższa został zaopatrzona tylko w małe okna. Od strony wewnętrznej budowla jest pięciokondygnacyjna. Cztery kondygnacje zbudowano jako układ pomieszczeń wydzielonych pomiędzy filarami, ścianami, ze sklepieniami kolebkowymi i krzyżowymi. Umieszczono tam bufety, szatnie, natryski, pomieszczenia dla gladiatorów, klatki dla zwierząt, korytarze. Wokół areny wzniesione było podium. Do koloseum prowadziło 80 ponumerowanych wejść (zachowały się oznaczenia wejść od nr XXIII do LIV), które zapewniały szybkie (przez ok. 60 minut) opuszczenie widowni przez widzów. Była też możliwość przykrycia całej widowni specjalną osłoną (velarium) w deszczowe lub bardzo słoneczne dni.